ความเงียบของคนที่เราเคยคุยด้วยทุกวัน มันน่ากลัวกว่าการทะเลาะกันอีก

พักนี้สังเกตตัวเองว่า เวลาเห็นข้อความที่ถูกอ่านแต่ไม่ตอบ หรือการที่ใครบางคนค่อยๆ หายไปจากบทสนทนาโดยไม่มีคำอธิบาย เรามักจะเผลอไปเช็กดวงหรือดูไพ่ทาโรต์ออนไลน์อยู่บ่อยๆ เหมือนอยากหาคำตอบที่จับต้องได้ว่าทำไมมันถึงเงียบลง ทั้งที่เมื่อก่อนคุยกันแทบทุกเรื่อง

บางทีก็คิดนะว่า การที่คนเราหยุดคุยกันไปดื้อๆ มันเป็นเพราะจังหวะชีวิตของแต่ละคนไม่ตรงกัน หรือจริงๆ แล้วเป็นเพราะเราให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์นี้มากกว่าที่เขาให้เรากันแน่ พอมันเกิดความเงียบแบบนี้ขึ้น ความคิดในหัวมันก็เริ่มทำงานหนักจนเกินไป พยายามหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ในใจลึกๆ ก็พอจะรู้คำตอบอยู่บ้าง

หลายครั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปโฟกัส อย่าไปตามเช็กพลังงานหรือรอคอยอะไรจากใคร แต่มันทำได้ยากเหลือเกิน ยิ่งในวันที่ชีวิตมีความเครียดเรื่องอื่นเข้ามาผสมด้วย ความเงียบของคนบางคนมันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่กัดกินความรู้สึกขึ้นมาดื้อๆ

การอยู่กับความไม่ชัดเจนมันเหนื่อยนะ ไม่ใช่แค่เหนื่อยกับความสัมพันธ์ แต่เหนื่อยกับการต้องคอยจัดระเบียบความคิดตัวเองไม่ให้จมดิ่งไปกับความว่างเปล่าพวกนี้ สุดท้ายแล้วคงต้องฝึกปล่อยวางให้เก่งขึ้นกว่านี้ เพราะต่อให้ดวงจะแม่นแค่ไหน หรือไพ่จะบอกอะไร สุดท้ายคนที่จะเลือกเดินต่อหรือหยุดอยู่ตรงนี้ ก็คือตัวเราเอง